175. De familie Oldenkamp nu

Zie voor info en levensloop van meester Oldenkamp nr 121 en 83 op dit blog

Dochter Rianne met tweeling Wotte en Jefke

Dochter Jolanda met het apparaat van de sta op stoel van papa Oldenkamp

Dochter Jeannette (waarschijnlijk heeft zij vroeger de fles gehad van Betty de Jong)

Meetser Harm Oldenkamp en zijn vrouw.

174. Handwerkjuf Henny Bloemendaal+team Kennedyschool

Juffrouw Bloemdaal temidden van het team Kennedyschool in 1970. (De Kennedyschool was de 2e CNS school in Vroomshoop, leerlingen uit klassen onder ons werden toen overgeplaatst) Op de meester van Duijnschool was ze meestal op woensdagmiddag als Chris Hogenkamp moest kleien. Giny Kremer heeft nooit geleerd bij haar om sokken te breien, want die derde pen was zo moeilijk.

Een foto van handwerkjuf Henny Bloemendaal uit 1980. Zie nr 150 op dit blog over haar activiteiten zij is in 1989 overleden.
Hennie van Veen heeft haar opgezocht in het poeziealbum zie nr 148.

De foto's zijn mij ter beschikking gesteld door zus Rita Bloemdaanl (72). Wie of meerdere van de handwerkmeiden is zo aardig om een kaartje te sturen aan Rita om te bedanken voor de foto's. Hennie van Veen mischien is het wel leuk jou versje uit het poeziealbum op te sturen.

173. Levensloop Annie Koning

Annie met echtgenoot Frans en dochter Marielle op vakantie in Zwitserland

Hallo allemaal,

Hier een stukje van mij, na de lagere school ben ik naar de huishoudschool gegaan met nog een aantal mensen van onze klas. Willie Post kwam elke dag langs dan gingen we samen naar school, zij woonde dicht bij mij in de buurt. Na 3 jaar huishoudschool heb ik 1 jaar bij Jansen en Tilanus gewerkt, een fabriek in sportkleding, ik deed daar het controleren en inpakken van de sportkleding, de fabriek stond toen aan de Hoofdstraat. Toen ik 18 was ben ik bij de gezinsverzorging en bejaardenzorg gaan werken, bij de stichting Noord Oost Overijssel, tegenwoordig heet dat: thuiszorg Noord West Twente. Het was een zeer afwisselende baan met steeds weer andere gezinnen, ik heb daar dan ook jaren met veel plezier gewerkt. In 1983 ben ik getrouwd met Frans Kooy, we zijn toen in Enschede gaan wonen. Daar hebben we 1 jaar gewoond, toen zijn we (weer) in Vroomshoop komen wonen aan het plantsoen, met als overbuurman meester Alberts. Toen de kinderen kwamen ben ik gestopt met werken. Samen hebben we 3 kinderen, 2 zoons en 1 dochter. René is 22, hij heeft de opleiding ICT gedaan, maar doet inmiddels heel wat anders, hij werkt in de bouw als metselaar.
Mariëlle is 20 en heeft de opleiding voor bloembindster gedaan, en werkt in een bloem en tuincentrum in Delden.

De mannen Rene en Stefan
Stefan is 18, hij gaat nog naar school, hij doet de opleiding Horeca-ondernemer/-manager aan de Middelbare Hotelschool in Zwolle. Ze wonen allemaal nog thuis.
Mijn ouders leven niet meer, mijn vader is overleden in 1989 na kort ziek te zijn geweest.
Mij moeder overleed in 1996 na een ziekte van enkele jaren.

Op dit moment werk ik nog 2 morgens bij de thuiszorg, als alpha helpende.
Foto’s of mijn rapport kan ik jullie niet meer laten zien, die zijn de brand in het ouderlijke huis in 1967 verloren gegaan.

Heb er zin in jullie allemaal weer te zien en te spreken op 21 April.

Tot dan! Vriendelijke groeten,

Annie Koning

173 A. foto's Annie Koning

Op vakantie in Zwitserland

Dochter Marrielle en Annie

En hier maakt Rene de foto

172. Website van Tubantia

Ook op http://www.twenterand.tctubantia.nl/ is er aandacht voor onze reunie van 21 april in Vroomshoop

171. Levensloop Bert Visser

( Bert op de Golf course in Portugal)

De lagere school in Vroomshoop heb ik zorgeloos doorlopen. Met vele anderen de voorbereidende klas voor de HBS op zaterdagmorgen bezocht en daarna drie klassen HBS in Hardenberg doorlopen. En al die jaren met de fiets vanaf Kottier en dan in Beerzerveld beslissen of we linksom gingen of doorgaan langs het kanaal. Bij slecht weer waren we jaloers op Jan Reiling, die dan al thuis was, terwijl wij nog een vijftal kilometers moesten gaan. En op de terugweg, halverwege de route, een blok ijs kopen voor 30 cent, half rose – half wit.

De dagen, dat het slecht weer was, gingen we met de trein. Bij heel slecht weer, stranden we dan onderweg in Mariënberg samen met onze leraar tekenen, de heer Berry Brugman. Een artistieke man in woord en beeld, die wij allen heel graag mochten. Zijn vrouw is bekend van het beeld op de zijkant van de voormalige meisjesvakschool, dat ik jaren vanuit mijn ouderlijk huis aan de Beatrixstraat kon aanschouwen.

Daarna naar de HAVO in Almelo, scheurend op een zwarte Tomos met voetversnelling. Het leven werd nu alsmaar serieuzer, Turtle kwam in beeld, als goed alternatief voor het vertier in de weekenden in Vroomshoop en op mijn 17-de verliet ik Vroomshoop om als student in Hengelo te gaan wonen. Daar heb ik mijn studie HTS-bouwkunde en weg- en waterbouwkunde met succes en met heel veel plezier voltooid.

Mijn eerste werkkring was in het buitenland, voor een Nederlands ingenieursbureau werkte ik in het zuiden van Iran,in Bandar Abbas.. Maar het werd op een gegeven moment te gevaarlijk en ben teruggekomen in Nederland, en direct daarna heb ik een baan aanvaard in Den Bosch, als projectleider bij een wanden firma. In die tijd heb ik de liefde voor de afbouw van winkels en kantoren gekregen. Een nieuwe baan als projectleider bij een wandenbedrijf in de Achterhoek aangenomen en daarna ook de stap genomen om een eigen bedrijf te beginnen.
Allereerst in 1985, samen met een collega, het wandenbedrijf Technowand bv te Aalten en sinds 1992 de firma Finnwood bv in Terborg, waar ik tot aan vandaag nog met plezier aan het werk ben als algemeen directeur.
Om een idee te krijgen wat die afbouw allemaal inhoud kijk eens op www.finnwood.nl

Het runnen van een eigen bedrijf heeft me altijd veel tijd gekost, maar heeft me ook veel fijne ervaringen en ontmoetingen met mensen opgeleverd. Tevens hebben de goede en slechte ervaringen als ondernemer mijn levensvisie en mijn persoonlijke instelling positief veranderd, en daarom ben ik nu zo trots op de groep mensen die nu mijn collega’s zijn.

Sinds 1997 woon ik met mijn tweede vrouw Monique onder aan de Posbank in Rheden, net buiten de stad Arnhem aan de rand van het bos. Een heerlijke plek waar wij ons helemaal thuis voelen. Ruben, mijn zoon uit het eerste huwelijk, woont niet meer thuis maar woont als 22-jarige student op zichzelf in Zwolle. In mijn vrije tijd ben ik bezig rondom mijn huis, of te vinden op een golfbaan. Deze sport heeft mijn hart gestolen en ik ben een verwoed golfer geworden. Vol trots sta ik op bijgaande foto met de Engelse speler David Howell, die in de top-10 van de wereld staat.
Het passieve gedeelte van sporten bestaat voor mij uit het lezen van alles over golf en uit vbv. de Graafschap. Sinds 1992 ben ik met de zaak al lid van de businessclub van de Graafschap en sinds verleden jaar zelfs sponsor van deze geweldige club, en iedere thuiswedstrijd op de Vijverberg bezoek ik samen met Monique.

Doordat ik op jonge leeftijd in het buitenland heb gewoond is reizen ook één van mijn hobby’s geworden. In 1980 heb ik hierdoor mijn beste vriend ontmoet, Dr. Carlos Rincon Valdez,een landbouwkundig ingenieur uit Mexico en zijn vrouw Lulu.
Hun oudste zoon Carlos jr.is mijn petekind en ik heb hem ten doop gehouden en hun andere zoon Luis is net zo oud als mijn zoon Ruben. Op een van de bijgaande foto’s zie je beide heren in de sociëteit van de studentenvereniging, en het is duidelijk dat bier overal in de wereld goed smaakt. (zoon Ruben zit rechts) Sinds dat jaar treffen wij, of leden van onze gezinnen elkaar nog ieder jaar. Op vele plekken in de wereld hebben we elkaar al ontmoet, maar een verblijf bij hun in Mexico is altijd een feest, en een ontmoeting met hartelijke mensen uit dat continent,vol emotie, vol oprechtheid en vaak een ontmoeting met mensen die nog weten wat echt sociaal is.

Velen van jullie hebben mijn ouders gekend. Mijn moeder woont nog zelfstandig in een appartement te Epe, en mijn vader is helaas in 2002 overleden. De andere leden van ons gezin zijn over Nederland verdeeld, broer Zeger woont in Tiel, broer Frobert in Dronten en mijn zus Elsa in Zwolle met ieder hun gezinnen.
(Op de foto links Ruben, mijn zoon, Bert, mijn moeder en Monique mijn vrouw)
Tenslotte wil ik nog kwijt dat het een bijzonder plezierige ervaring is te mogen meewerken aan deze reünie. Bijna alleen maar positieve reacties, de enkele negatieve vallen in het niet.,en dienen we snel te vergeten. Wanneer je een grote groep als deze wilt mobiliseren is het verbluffend te moeten constateren dat er zoveel cohesie in de groep zit, en dat zoveel mensen actief worden. Is het onze achtergrond via school en kerk,is het onze hang naar het verleden, is het de nostalgie naar het dorp waar je vandaan komt of is het een ander fenomeen dat ik niet ken?
Ik weet het niet maar nogmaals “het feest der herkenning” op 21-4 wordt een dag met een gouden randje………op voorhand al. Tot ziens, op en in de Zandstuve, onder- of bovenin de bus en voor of achter een glaasje.

Met een vriendelijke groet,

Bert Visser

171 A. foto's bij levensloop Bert Visser

Bert en Monique op vakantie in Frankrijk

Bert zijn Mexicaanse vriend leest zelfs het Achterhoek magazine

170. Partners zijn welkom op de borrel vanaf 19.00 uur

Het was kennlijk wat onduidelijk. Maar de reunie op 21 april is uitsluitend voor de oud klasgenoten. Maar voor de meekomende partners hebben we goed nieuws. Vanaf 19.00 uur zijn jullie welkom op de borrel her en der in het dorp.
Om 19.00 uur verzamelen we ons in het gebouw Irene
En vanaf 21.00 uur kunnen we terecht op het adres waar Giny Kremer vroeger zelf de patat bakte, daar was ze beter in dan sokken breien! Rechts en averechts ging goed totdat de derde pen er bij moest komen voor de hak. Toen was ze op eens al haar breiwerk kwijt.(zie levensloop 138) Een eerlijke leuke ontboezeming, ik hoop dat er niet alleen op de borrel, maar ook over dag nog veel meer van die ontboezemingen komen. Giny, je hebt mij op een symbolisch thema van de dag gebracht: Wanneer was jij je derde breipen kwijt?
Kortom partners welkom vanaf 19.00 uur!

169. De blogspot op het World Wide Web

http://www.vroomshoop.com/ heeft in de kop onze blogspot opgenomen. Van Jan Kassies uit Arizona in Amerika begreep ik dat hij daardoor een flinke stijging had van zijn dagelijkse pageviews. Waarschinlijk kijkt dus nu het merendeel van Vroomshoop met ons mee!

168. van de penningmeester Geert Bosch

Er zijn al 16 betalingen binnen, maar er moet nog meer bij!

Willen jullie zo vriendelijk zijn om € 55,00 over te maken op bankrekening 59.41.25.820 t.n.v. G.Bosch onder vermelding van reunie meester van Duijn school.

167. Levensloop Gerrie Westera

Henk, Gerrie, Arie en Jan Westera

Na klas 6 ben ik naar de huishoudschool gegaan, hier heb ik 4 jaar opgezeten. Kreeg een vakantiebaan bij Hilberink mode en daar heb ik een vast contract aangeboden gekregen. Het beviel me daar zo goed dat ik er een aantal jaren ben gebleven. Toen was het tijd om te veranderen en meer te gaan verdienen. Dus samen met Leidy Borkent ben ik naar Den Ham gegaan om in een klein atelier ziekenhuiskleding te maken. Het verdiende goed maar de hele dag zitten was het ook niet, na een aantal jaren had ik het ook gezien. Toen weer terug naar de winkel dit keer bij Henk Bos mode, heb daar heel wat jaren gewerkt. In 1975 ben ik getrouwd met Hans Valk (slager van beroep).
Linda, Simone en Wendy.
In 1978 is Simone geboren, 1980 Linda en 1985 Wendy. Toen Simone is geboren, ben ik gestopt met werken en was ik fulltime moeder en huisvrouw. Simone heeft 3 jaar samen gewoond en is nu 3 jaar getrouwd met Ivo. Linda woont ruim 2 jaar samen met Wilfried. Wendy woont nog thuis en heeft verkering met Bart.
Toen Wendy in groep 4 zat was het tijd om weer wat te gaan ondernemen. Maar dat liep anders dan ik had verwacht. Mijn vader werd ziek en mijn moeder kon het alleen niet aan na de amputatie van zijn beide onderbenen. Dus daar ben ik toen gaan helpen. Tegenwoordig heet dat met een mooi woord mantelzorger. Na het overlijden van beide ouders, heb ik hier en daar wat gewerkt en ben ik 1998 bij de thuiszorg gekomen, waar ik nu nog steeds werk. Verder ben ik al ongeveer 20 jaar vrijwilligster bij welzijn ouderen als wijkhoofd. Tegenwoordig stichting welzijn en zorgvragen genoemd. Toen Geert Bosch me belde kwam ik ongeveer op 16 namen, maar er blijken er wel wat meer te zijn. Van de lagere school kan ik me weinig herinneren, maar dat komt vast wel terug bij de reünie. Weet alleen dat ik in de klas bij meester Oldenkamp 3 maanden in het ziekenhuis heb gelegen en dat ik bijles kreeg bij hem thuis. Maar ben wel overgegaan naar klas 6. Dus record ziekteverzuim??? Maar helaas kan ik het rapport niet weer vinden. Verder kijk ik uit naar 21 april, en het lijkt me erg gezellig.

Groetjes Gerrie Valk- Westera

167 A foto's Gerrie Westera toen en nu

Het hele gezin na een dagje uit in Groningen. Links voor man van Gerrie, links de aanhang en rechts moeder Gerrie en de drie dochters.

Het huis waar Gerrie woonde aan de Vrienzenveenseweg 18 dicht bij de Puntkolk

Gerrie heeft eerst aan de Hammerdijk 14 gewoond, niet zover bij Jan Reiling vandaan

166. Het huis van Warna Schutte in Vroomshoop.

Wie nog wil verhuizen naar Vroomshoop en wil wonen in het huis waar Warna Schutte is groot gebracht krijgt hierbij de gelegenheid.
Nassaustraat 15
Vrijstaande woning
€ 199.000,- k.k.
VROOMSHOOP
Nabij het centrum gelegen, goed onderhouden, vrijstaande woning met vrijstaande houten garage en houten tuinhuis. De woning is gebouwd in 1956 (uitgeb... http://www.bouwhuismakelaardij.nl/

165. In Klundert gaat ook gefröbeld worden!!!!!!!!!

Henny van Veen gaat er voor zorgen dat wij op 21 april goed herkenbaar zijn in Vroomshoop. Zij gaat de badges maken met daarop onze namen. Bedankt Henny!

De vestingstad Klundert heeft 5873 inwoners en ademt rust uit. Het bijzondere groene karakter heeft zelfs internationaal de aandacht getrokken. Klundert won in 1998 de tweede prijs bij Entente Florale, de Europese wedstrijd voor groenvoorziening in gemeenten. In Klundert vindt u ook de Niervaert, een recreatiecomplex met overdekt zwembad en zalen voor vergaderingen en feesten. De trots van Klundert is het voorname renaissancistische stadhuis, gebouwd in opdracht van Prins Maurits in 1621.

164. Levensloop Riette Voorhaar

Verhaal Riëtte Voorhaar

Maar eerst over de naam, want jullie kennen me als Hendrika. Toen ik 14 was had ik er genoeg van, er waren altijd leraren die er wat anders van maakten en met de naam van mijn oma kon ik me wel verzoenen, maar niet met drika of rietje etc. dus verzon ik iets wat weinig voorkomt en toch relatie had met mijn doopnaam. Zodoende.

Er waren wel eens mensen die me voor een stadse meid aanzagen, maar dan kon ik heel trots vertellen dat ik toch echt wat jaren op het platteland had gewoond en nog wel in Vroomshoop, ergens tussen Almelo en Ommen.
In mijn herinnering deed ik niets liever dan over de sloot springen en door de wei lopen aan de overkant van de Sluisstraat. (Ja, ik weet de naam hebben ze veranderd). Van de tijd in Vroomshoop, waar we 5 jaar woonden, herinner ik me zo wat flitsen. Inmiddels weet ik niet meer zo veel, waarschijnlijk ook om dat echt herinneringen ophalen nooit meer gebeurde.
Ik weet dat er net een nieuw zwembad kwam. Eerst een in Den Ham en het jaar erop in Vroomshoop. Ik was dol op zwemmen en sprong stoer van de duikplank. Dat ging een keer mis, waar de hele klas bij stond. Toen ik verkeerd sprong zag ik de badmeester schrikken, ik kwam met een bloedige knie uit het water. Het waren achteraf alleen wat schrammen.
Wat zo leuk was dat ik heen en weer naar het zwembad fietste door het bos. Ik ontdekte dat ik het eigenlijk heerlijk rustig vond alleen in het bos. Dat ben ik op latere leeftijd weer veel gaan doen, alleen door het bos dwalen, liefst niet op het fietspad, maar langs de kleine wildsporen, die je alleen ziet als je goed kijkt.

Na mijn verhuizing naar Hengelo eind 1963, ben ik maar een paar keer terug geweest in Vroomshoop en heb toen alleen Warna gezien, waar ik nog vaak aan denk. Ze kon Yvanhoe na doen, wisten jullie dat.
Al dat ge-verhuis als kind vond ik helemaal niet leuk. Uit het westen naar het oosten was eerst moeilijk wennen, maar nu zou ik zo weer terugwillen naar een dorp in Twente en ben blij dat ik sinds kort in de Achterhoek werk. Maar hieronder eerst wat historie.

(Riette voor de oudst levende boom in Duitsland Haasbruch 2006)

In Hengelo woonden we 10 jaar naast de kerk waar mijn vader predikant was. Het was daar een druk sociaal leven, veel clubjes van de kerk en naar padvinderij. Dat laatste vond ik fantastisch, van alles leren over natuur en klusjes. Op de lagere school werd ik meteen naar bijles Frans gestuurd en 1 1/2 jaar later deed ik toelatingsexamen voor het Christelijk Lyceum in Enschede. Dat ging heel niet slecht. Gymnasium, want ik wilde dokter worden en naar Afrika. Dat werd ploeteren soms met al die talen en met schrijven (6 jes), maar met exacte vakken had ik geen moeite. Tegen het eindexamen, had ik mijn Afrikaans ideaal laten varen, en besloot ik geen medicijnen of biologie, maar scheikunde te gaan studeren aan de TH Twente. Na een algemeen jaar, waar ik vlijtig genoeg was en heel veel plezier had van het op kamers wonen, leek me natuurkunde een passender keus, het was zo'n geknoei op zo'n scheikunde practicum. Ik had ijverige plannen, maar deed toch 8 lang jaar over mijn studie. Ik was inmiddels getrouwd met een medestudent die net afgestudeerd was, en ging graag met hem op reis naar congressen in Italië etc.
Na mijn studie was ik 25 jaar oud en begon aan mijn eerste baan als ingenieur bij de Machinefabriek Holec in Hengelo. Daar had ik het erg naar de zin, maar met het bedrijf ging het niet zo goed. Na een paar jaar kwamen er ontslagen, was ik in verwachting van mijn oudste zoon en woonde inmiddels in Arnhem. Na de bevalling van de oudste bleef ik thuis, hoewel ik graag had willen doorwerken. We hebben twee zonen gekregen. Ze zijn in het huis waar ik nu nog woon geboren en opgegroeid en wonen nu beiden op kamers. De jongste (22 jaar ) studeert in Groningen en de oudste in Arnhem.

Mijn huwelijk kende vanaf het begin wat strubbelingen en na 13 jaar zijn we gescheiden. De verantwoordelijkheid voor de kinderen konden we wel delen, maar die moeilijke jaren is geen van ons is zonder kleerscheuren door gekomen. Mijn oudste zoon bleek na heel veel omzwervingen in hulpverleen-land een autistische stoornis (Asperger) te hebben. Daar kwamen we pas achter toen hij 14 was en in een psychiatrische kliniek was opgenomen. Dat had zo zijn gevolgen voor het gezinsleven. Het was een erg aardig slim kind, op school voorbeeldig, maar thuis soms erg moeilijk. We zijn blij dat hij nu na 10 jaar vallen en opstaan zijn weg vindt.
(Riette op wandelvakantie met vrienden 2006)
Toen in 1985 mijn jongste zoon een half jaar was vond ik weer een baan in Arnhem en we hadden een fantastische oppas thuis. Ik werkte 4 dagen per week als akoestisch adviseur en later weer in de machinebouw in Rheden. Maar ook daar ging het na 7 mooie jaren slecht met het bedrijf. Ik vond een baan in Nijmegen als kwaliteitsmanager. Na een paar jaar werd ik overspannen en kwam thuis te zitten.
Er gebeurde nog 4 jaar geleden een ongeluk waarbij mijn huis uitbrandde en ik had beslist een paar jaar nodig om weer bij te komen. Ik twijfelde of ik dankzij de recessie na mij 50ste weer aan de slag kon komen en was het thuis klussen wel weer zat.
Zo begon ik 2 1/2 jaar geleden aan de studie Bos- en Natuurbeheer aan de hogeschool Larenstein in Velp. Dat doe ik nog steeds heel enthiousiast.
(riette op viool)
Hoewel ik er nauwelijks op rekende kreeg ik in de herfst een telefoontje of ik over een baan wilde komen praten en opeens had ik na de kerst weer een baan. Ik werk nu 3 dagen per week bij Elster-Instromet in Silvolde. Het bedrijf maakt grote heel nauwkeurige gasmeters van metaal en ik reken of het sterk genoeg ik bij hoge druk. Ieder land of bedrijf wil het om de paar jaar weer een beetje anders bedacht of berekend en zo houdt je werk als ingenieur. Ik ben heel blij dat ik weer collega's heb en de koffie klaar staar s morgens.
Verder probeer ik mijn studie zo goed mogelijk af te maken de komende 1 1/2 jaar. Het liefst zou ik daarna een groot landgoed beheren en in het koetshuis gaan wonen.
Na de padvinderij heb ik een variëteit aan hobby 's gedaan, het (berg) wandelen en zeilen is wel blijvend favoriet. Ik heb 6 jaar geleden een klein kajuitbootje gekocht en breng daar heel wat vrije uren op door. Friesland is zo ongeveer mijn tweede vaderland, de oceaan hoef ik niet over.
Een aantal van jullie herinneren mijn familie nog misschien. Mijn 2 broers en 3 jongere zussen zijn nog goed gezond, maar mijn ouders zijn de afgelopen jaren beiden overleden.
Ik vind het erg leuk 21 april naar Vroomshoop te komen en jullie te zien, maar ook heel spannend, omdat ik niet weet wat er aan herinneringen zo opkomt. De school heb ik nog eens weergezien, er was een supermarkt, maar de bomen stonden er nog. Het meest jammer vond ik dat er net als bij zoveel dorpen tegenover ons eerste huis aan de Sluisstraat ook een wijk woningen gebouwd was, en niet meer de Flierdijk tot het bos te zien was. Is de boerderij van Kolkman er nog ? Een van de bijzondere herinneringen met de klas waren de schaatswedstrijden op het kanaal.
15 Jaar geleden heb ik een paar keer de Weerribben tocht geschaatst, (de elf steden stond ook nog op het programma....), maar schaatsen heb ik echt in Vroomshoop geleerd.
Hartelijke groet,
Riëtte Voorhaar

(nu ik mijn verhaal af heb, ga ik ook eens verder op de website kijken)

163. Leuke bijzondere verhalen (5)

Ha die Teun,

Van harte gefeliciteerd met het blijde nieuws, het is heel leuk om grootouder te worden.
Hierbij mijn bijdrage: 2 dagen uit onze reis Cambodja/Vietnam. De foto: onderweg naar Kirivon even uitrusten.

Verhaal nr 1. Warner Nieboer, bloemlezing uit het werk van een diender is gepubliceerd onder nummer 128.Verhaal nr 2. Teun Kolkman, 'ik ga slapen ik ben moe' treffen jullie aan op nr 132.Verhaal nr 3. Geertje Dekker van Vroomshoop naar Amsterdam, staat onder nummer 133. Nr 4 Noorwegen versus Nederland van Jan Reiling staat onder nr 143. Onderstaand nr 5 van Henny van Veen!

Op verzoek van Teun, 2 dagen uit mijn reisverslag Cambodja (Siem Reap) naar Vietnam (Saigon). Zie levensloop Henny van Veen nr 55.

Cambodja heeft een indrukwekkende geschiedenis, één van opperste pracht, (Angkor), maar ook een land van diepste gruwel (Rode Khmer, onder leiding van Pol Pot). De laatste resten van zijn bewind zijn in 1998 pas ontwapend. Bij een bezoek aan de Killing Fields lazen we dat er 1,5 miljoen mensen zijn vermoord en dat er totaal 3 miljoen zijn gestorven (door honger etc.). En dan zijn er nog dagelijks de slachtoffers van de landmijnen, waarvan vooral de kinderen de dupe zijn. Naar schatting liggen er nu nog zo’n 6 miljoen mijnen. Maar als je door het land reist kan het niet anders of je raakt in de ban van dit prachtige land en zijn veerkrachtige en innemende inwoners.
Het is zaterdag 25 november 2006 en we zijn al 14 dagen in Cambodja, we zijn in Siem
Reap gestart en zijn ondertussen in Kep aangekomen.
Vandaag fietsen we van Kep naar Kirivon (90 km).
Een prachtige tocht langs kleine, onverharde wegen, soms goed onderhouden maar ook vaak met kuilen, er was weinig verkeer onderweg maar als er een auto voorbij kwam kon je even niets meer zien vanwege de stofwolken, ze reden geen kilometer langzamer als ze je inhaalden. Het was net of je terug in de tijd gaat. We zagen onderweg ook veel nieuwe waterputten, geschonken door Unicef. Ook hier zijn de mensen erg enthousiast, ze zwaaien en groeten vaak, en zo nu en dan nodigen ze ons uit om even bij hun huis te komen uitrusten, dat is erg leuk, geen woord Engels maar toch heb je een heel leuk contact. Vaak komen de buren en voorbijgangers er ook even bijstaan en hebben ze heel veel lol omdat wij er zo gek uitzien, ze voelen vaak even aan mijn sproeten en lachen om mijn neus, maar alles op een leuke manier. Ook onze fietsen zijn erg interessant. De mensen zijn erg arm hier maar lijken toch erg gelukkig. Het was een zware fietsdag, erg warm, 40 graden, dus veel water drinken, gelukkig hadden we een behoorlijke voorraad ingeslagen en zo kwamen we in de middag bij het grensplaatje Kirivon aan. Een verschrikkelijk oord, zoals Rein uit de grond van z’n hart sprak en inderdaad vies, armoedig en veel bedelaars, die rustig bij en in het hotel staan te bedelen, vooral kinderen, soms zijn ze behoorlijk brutaal. Ook het hotel was niet echt geweldig maar we hadden water om ons te douchen en konden onze fietstassen een beetje afpoedelen, alles zat onder het zand. ‘s Avonds gingen we op zoek naar een restaurant maar er was niets te vinden, alleen op de markt maar dat zag er echt vreselijk uit. Zoals altijd in Azië kwam er een jongen naar ons toe en vroeg waarmee hij ons kon helpen, we vroegen hem waar we iets konden eten, nou hij wist wel iets, dus wij bij hem achter op de bromfiets naar een soort restaurant, ik denk een gezin die op deze manier een centje bijverdiend, we kregen heel scherp eten, wel lekker maar of het verantwoord was? Niet echt want ik voelde me die nacht niet echt lekker en toen ik opstond schoot het ook nog eens in mijn rug. We besloten wel naar Vietnam te vertrekken, heel langzaam fietsen (7 km naar de grens). Na een uur bij de douane te hebben gezeten mochten we vertrekken, ik was ondertussen behoorlijk ziek. Dus zijn we gestopt en aan de kant gaan staan, en ja hoor binnen een paar minuten kwamen er al een aantal mensen aan. We konden ze met gebaren etc. duidelijk maken dat we vervoer nodig hadden en zo zijn we door hen met fiets en al in een bus gezet richting Chau Doc, waar we een luxe hotel hebben gevonden en medicijnen voor mijn rug.

Hierna hebben wij nog 3 weken gefietst in de Mekong Delta, een land met heel veel dijken en kanalen. Ook hier hebben we veel meegemaakt. Maar ik kan natuurlijk niet mijn hele dagboek opschrijven.

Henny van Veen

162. Hannie van Veldhuizen toen gefotografeerd door onze groepsfotograaf Henk Konijnenberg van nu.

Hallo Teun,

Gefeliciteerd met je aanstaande opa-schap.
Mijn moeder heeft een foto gevonden waar jouw zus Stein opstaat tijdens haar werk in Eugeria. Ik stuur het ook mee. En ik stuur je nog een foto van mijzelf. Deze is gemaakt door Henk Konijnenberg toen hij nog leerde voor fotograaf.
Tot ziens Hannie

We gaan zien wat Henk Konijnenberg heeft bijgeleerd sinds die tijd. Als deze foto al zo mooi is, dan moet onze groepsfoto op 21 april er wel heel formidabel uit gaan zien! (redactie blog Lattrop)

161. Een Sherlock Holmes uit Winterswijk en 1 uit Vroomshoop

Klaas in klas 5. Over die andere speurneus staan voldoende foto's op het blog.

Op donderdag 15 maart aanstaande gaan er 2 speurneuzen naar Enschede. Er vertrekt er 1 uit Winterswijk, Warner Nieboer en de andere koerst vanuit Vroomshoop naar Enschede, Klaas de Groot. Ze treffen elkaar dan bij het archief van dagbladpers Wegener de uitgever van o.a de Tubantia. Voor Vroomshoopse begrippen was dat toen (1965) het dagblad van het Ooosten. Op aangeven van de Sherlock Holmes uit Lattrop zou er gezocht worden naar artikelen uit de toenmalige "Koerier". Helaas zijn van onze jaartallen geen Koeriers meer in het archief. Vandaar de uitstap naar het Dagblad van het Oosten. We laten ons verrassen wat ze te berde brengen. Wil je over de echte Sherlock Holmes iets weten klik dan op bijgaande link: http://www.sherlock.egel.be/

160. Aanvulling met foto's op levensloop van Henk Meijerink nr 139

Er komen steeds meer vragen om foto's te kunnen downloaden van het blog. Wanneer je de mogelijkheid zelf hebt kunt je het gewoon downlaoden en afdrukken op fotopapier. Luuk Lucas is de eerste die de nodige foto's al heeft af laten drukken, omdat hij ze nog niet in zijn bezit had. Zie verder bericht onder nr 136 over foto's en fotografen. Omdat in de levensloop van Henk Meijerink de foto's niet zijn te downloaden hierbij de service van alle originele foto's.

Henk wordt op 12 augustus 1952 geboren aan de Tonnendijk 98 te Vroomshoop.

Stralende Henk van 6 jaar in 1958 met een keurig strikje voor

Het was waarschijnlijk zondag . Henk met vriend Albert Reefhuis keurig in een kostuum vatten ze op de stal een koe bij de horens

Henk volgt na de lagere school technisch onderwijs aan de LTS aan het Linderflier

Henk als 17 jarige in 1 van zijn eerste baantjes

De levensloop spreekt zich over deze foto niet uit. Ik vermoed dat dit hun verloving is!

16 mei 1975 trouwdag

Henk met eerste dochter Miranda november 1976, Miranda is ruim 30 jaar later de schrijfster van de levensloop van Henk ten bate van onze reunie

Trotse vader Henkop 8 juni 1984, na 2 dochters een zoon Hendri

16 mei 2000 Henk 25 jaar getrouwd

Een gouden horloge voor Henk op 14 augustus 2003 vanwege zijn 25 jarig dienst verband.

Henk met een volledig zicht op de atlas 1304

Henk aan het werk op een atlas 1304, december 2005